Multitalentet.

Fem, seks, sju, ått! Pusten sprengjer seg, og latteren kjem snikande. Det er arobic og corebar med damene. Og Ann-Helen. Rundt deg ser du ein haug med kvinnfolk hoppe, løfte og halde balansen, medan du står der sjølv, ikkje akkurat på ditt mest grasiøse, og prøver å herme. Det er i slike stunder ein angrar på kakestykket nummer tre og fire.

Det er måndag igjen. Vekene susar av garde, og om tre små, er det musikal! Førsteklassingane skal opne heile greia med ein dans. Eg er også med på den dansen, om folk skulle vere usikre. Både klassekameratar og kantinedamer er nettopp dette. Dei ler av meg. Eg ler forresten av meg sjølv også, skal ha såpass. Og konkulsjonen får nok vere at rytmisk bevegelse ikkje er heilt det store talentet mitt.

Eg grin ikkje av den grunn! Har mange andre fine talent, eg. Gitarspeling for eksempel. Når eg ein dag også vert eit teknisk geni, skal eg jammen meg poste den nye coverlåta mi, Love is all around. Det skjer altså ikkje med det første, men fint er det. Veldig fint.

Det har ikkje skjedd så ekstremt mykje sidan sist. Mari har hatt sin debut, og eg må vell gje henne skryt. Ho var nemleg flink! Er forresten hennar feil at eg sit og skriv akkurat no. Ho har masa no i lange tider om at eg snart må poste noko, slik at ho kan skrive igjen. Så versegod, it is all yours. (Neida. Det er det ikkje.)

Men, eg har hatt naturfagsprøve sidan sist. Det har eg faktisk. Føler alle burde få vite dette, og gjerne gje sin sympati.

Eg har vore på Bygdekveld, der eg blandt anna spelte i korps, åt kake og høyrde på alt det kule som finnst i bygda. Damekor, mannskor, og trekkspelgruppe. Dette er slikt ein vert glad i.

Eg har laga muffins og kost meg i boblebad, saman med jentene mine.

Ja, og så har eg hatt kakefest i midttimen. Måtte feire at biblioteket hadde nyopning, i alle fall når me fekk kake.

 

Rart korleis dette inlegget så fint byrja med trening, og endte opp med kake. Åt forresten kake før trimmen også, på Bokkafé. Ikkje at det er vesentleg kor mykje kake eg et. . Jaja, kan avslutte rot-i-hopet med å meddele at eg datt kvar dag forrige veke.

Jepp, der er nemleg glatt ute. Noko som gjer at mennesker uten kroppskontroll ikkje heilt klarer det resten av befolkninga klarer. Første dagen, datt eg på veg til skulen. Opp siste bakken, sklei eg, og datt rett på rompe. Sjølv om det var mørkt, og eg var nesten åleine, er det grusomt pineleg å dette slik. Kanskje spesielt i oppoverbakke. Dagen etterpå var det same bakken, igjen. Denne gongen var det på veg heim, om ikkje anna. Også då gjekk eg heilt åleine, og er ikkje heilt sikker på om nokon såg meg.

Til slutt klarte eg å skli, og hyle ut eit ungdommeleg “Guuuri!”, før eg tok meg opp iigjen, og gjekk vidare. Gjengen eg då gjekk omtrent to meter bak, snudde seg og lo litt. Derretter gjekk eg raskt forbi den same gjengen, gjekk to steg, sklei, i rein teiknefilmstil, og datt rett på rau, igjen.  Heldigvis kom Marie, som eg kjenner og kunne brøle ut i latter saman med. Sjølv om eg kanskje allereie, moglegens hadde brølt ut i latter, og allereie vorte sett domt på.

Men, som sagt- rytmiske bevegelsar, eller bevegelsar generelt,er nok ikkje noko for meg.

 

Slikt Som Skjer på Film

Her ein dag(for over eit år sidan), då eg og klassa mi var på Polentur  sjedde det noko som i mitt hovud berre skjer på film, til dømes ei dårleg utgåve av Bridget Jones. Tenkjer ofte at livet mitt er ein litt sånn crappy Hollywood film, og i denne nye fantastiske spalta på pernille drabløs sin grusomt kule blogg skal eg føre dykk gjennom haugar på haugar av “litt sånn crappy Hollywood” filmar. Dette blir digg !

Prøvde å redigere inn anletet mitt, men det vart for avansert

Any Who, denne dagen skulle heile “turlaget” på Hard Rock kafe i Berlin. Eg hadde nyleg på denne turen møtt ein fyr som eg likte og prøvde så klart å imponere han. Noko vesentleg i denne historia er at far min var med og ikkje akkurat fylgde mine forhåpningar. Men da, når alle hadde satt seg ned og skulle få maten sin (veggisburger til meg!!) så klarte den fantastiske far min å ikkje berre bryte eine foten på stolen sin men, da da da da! Begge framføtene på stolen, slik at den kolapsa og han satt på ein halv stol nede på golvet…

Eg vart Dritflau og satt å strirra ned i bordet. Medan han satt der å prøvde å vere morosam braut dei to andre føtene på stolen, og han satt og venta på at nokon skulle kome å hjelpe han opp… Der i det sekundet døde eg litt, heldigvis for meg synest alle andre at det var morosamt.

Eg veit faktisk ikkje om eg drog det ut longt nok; For han må ha såtte der, nede på golvet, i minst ti minutt. Ti veldig longe minutt. Berre prøv å sjå det for deg, ein relativt gammal mann med grått hår (på dei delana av hovudet han har hår) som sit på ein halveis knekt stol og gliser frå øyre til øyre.

Til hjelp for din fantasi

 

Heldigvis for mitt sjølvbilete har eg i etter tid lært at eg ikkje skal bli flau for alt familien min(og ofte det eg sjølv) gjer, så difor kjem sansynlegvis mykje av det ut her! Gled deg…

~ Den distempererte og kulaste venninda til pernille, you all know who the veggis is!

 

God dag, mann. Motorsag.

Etter ei veke med sofasitting, drog i går eg og pappa i skogen. Ja, eller opp Åsevegen, rettare sagt. Der er nemleg mange tre, som kjem til å stenge vegen, om dei får for mykje snø på seg. Dagmar altså, likar henne ikkje. Då eg ikkje fekk køyre traktoren, måtte eg i staden ta bilete. Vakre vart dei, heile gjengen.

Grunnen til at eg var med, var eigentleg kun fordi pappa skulle hogge ned nokre store tre, over ein veg. Så eg skulle stå og passe på at ingen kom køyrande eller gåande, eller rennande forbi akkurat då. Så medan pappa var tøff med motorsag, stod eg på vegen og sang “God gammaldags floke”. Dessverre er ikkje det siste dokumentert.

Er forresten overaskande vanskeleg å ta eit klart bilete, medan du hoppar opp og ned.

Men det er i grunnen ganske kult med motorsag. Og eg ville sjølvsagt prøve. Etter timesvis med masing, englefjes, og eksemplarisk oppføresl, måtte eg berre gje opp. Pappa ville ikkje dele. Han ville vere tøff med motorsag åleine, og skulda på at eg ikkje hadde på med rett bukse. Motepress og utestenging, makan. Men eg var flink, heilt utan motorsag, eg.

Jepp, eg flytta alle greinene over vegen, og kasta dei ned i skråninga der. Veit det ser sjukeleg mykje ut, og det er nok vanskeleg å tru at eit menneske klarer å flytte alt på ein liten dag. Hadde ikkje trudd det sjølv, om eg ikkje såg det.

Etter ei stund, når eg byrja å verte lei av “om det rykker i rockefoten”,spurde pappa om eg skulle vere med på traktortur. Det store beistet av eit tre skulle flyttast, og det var så stort at sjølv ikkje eg kunne flytte det for hand, nemleg.Då me hadde køyrt eit stykke, måtte pappa ut å fikse noko, og det var plutsleg berre ei i traktoren. Seier ikkje meir, eg.

Etter kvart kom onkel Steinar køyrande, i sin raude traktor. Han hadde med seg både vinsj og motorsag. Vinsja var faktisk så kul, at det nesten gjorde opp for fargen. Alt vart tusen gongar lettare, og gjekk tusen gongar raskare. Sånn omtrent.

Så då var dei plutseleg to som var tøffe med motorsag, og eg fekk naglebit. Då gjekk eg ned igjen, og vaska bad. Er umogleg å måle seg med dette, uansett.

I dag gjekk pappa opp til Lisjevatnet, som ja, vert skrive slik. Der har han og ein til bygd opp Hornhytta, eller Lisjevasshytta.I mange år har der vore ei falleferdig hytte, som bestefar var med å bygge, om eg ikkje tek heilt feil. Så i sommar bygde dei henne opp att, og flaug henne opp med helikopter! Det har vore veldig stas, kanskje spesielt for pappa. Men i dag når han kom opp, var hytta heilt vekk. Dagmar har kasta henne rundt seg, og etterlatt kun ein bjelke. Den låg forresten longt  frå der hytta eigentleg stod.

Før/etter. Kansje ikkje slik ein helst vil dei skal vere.
Mari har forresten fått ein brukar på bloggen min, etter mykje masing, så satsar på at ho skal skrive noko sakleg her i ny og ne!

Urein!

Har du sett Wall-E? Ein av animasjonens finaste filmar, forresten. Og om du då har sett denne, veit du korleis menneska i den filmen er. Eg føler meg som eit slikt menneske for tida. Med gelèføter, og ingen krefter i kroppen. Det kan moglegens vere på grunn av spyssjuka eg så fint har fått den siste veka. Har  site i ein stol, sidan måndag- utan å ete noko som helst utanom tilsaman sju kavringar og ein pose potetgull.

Men sidan eg bloggar like ofte som eg er sjuk, nei. Sidan eg bloggar like ofte som, haha, veit ikkje om noko som skjer så skjeldan, så eg må nok berre oversjå den setninga, og fortsette. Altså, eg har ikkje berre vore sjuk sidan sist. Har faktisk vore både på Moa saman med Hilde og Mari, og på Løvenes konge i 3D.

(Ser vekk frå at biletet var meir skummelt enn koseleg, eg. Det burde du også gjere.)

Etter kinoen, var det sjølvsagt over ein og ein halv time til ferja gjekk, så me drog på Tredet og drakk kakao. Ja, var Ann-Helen, Mari og eg som var på kino. Gløymer at slikt kanskje er vesentleg. Det var i alle fall koseleg. Folk med godt kollektivtransporttilbud går glipp av mykje.

Eg har også vore på “Peparkakehusetknusefest” med Mari. Som eigenleg berre var å knuse peparkakehuset, og ete så mykje ein orka. Skal innrømme at det endte ganske fort på å ete mest mogleg nonstop, og minst mogleg peparkake. Godt var det i alle fall! Me skulle sjå fransk film også, sidan Mari er forelska i Frankrike, og alt som fylgjer dette. Var faktisk eg som gav henne filmen, og eg hadde oppriktig lyst å sjå den altså. Heitte “Anonyme romantikere” om du skulle vere interessert. Problemet var berre at eg hadde brukt dagen på Moa, noko eg aldri gjer. Det er kanskje ein person i kongeriket Noreg som er på Moa skjeldnare enn meg, og det er min far. Så eg sovna. Det gjorde Hilde også, berre så det er sagt, sjølv om ho er på Moa like ofte som eg var til tannlegen Tor, den vesle perioda eg hadde tannregulering. Men me kan i alle fall glede oss til å sjå filmen ein annan gong. Hihi.

Dette vart rotete som vanleg. Er det som skjer når eg aldri bloggar. Så ein gong skal eg verte flink, og ikkje kjedeleg. No skal eg ete mat. Kavring, spekeskinke og cola. Det eg har ete til frukost, lunsj, middag, snack og kvelds sidan måndag. Kos deg.

Overskrifta er forresten pappa sin nye favorittvits. Kvar gong eg kjem inn i romet, ropar han “Urein!” Det var visst nok det dei spedalske måtte seie kvar gong andre menneske nærma seg. Så seier han at eg må seie det.  Artig. Haha.

Everybody loves my baby.

Det er slike dagar som dette ein skal skrive om. Eller, ikkje i følgje slike proffar som kallar seg forfattarar, men. Dei seier nemleg ein skal skrive når ein er i sorg, eller har knust hjartet sitt, eller noko anna lite koseleg. Eg derimot, eg seier ein skal skrive i dagar som dette. Dagar der du er glad og fornøgd, utan å heilt vite kvifor. Slike dagar der folk kan reagere på deg som nettopp gjekk forbi, og smilte for deg sjølv. Eller sjå litt rart på ho som står i ro og ler. Eg har ein slik dag i dag. Eg er glad og fornøgd, og har i grunnen ingen grunn.

Det høyrdest forresten veldig stygt ut å seie at eg ikkje har nokon grunn. Er berre at eg ikkje har noko meir grunn i dag, enn nokon annan dag. Det vert rettare å seie. Så då sit eg her då, med kaffikoppen og jazz på vinyl- og nyt livet. Everybody loves my baby! Engelsken er gjort, peparkakehjarta er står på bordet, og til og med varmen frå vedaomnen er akkurat passeleg.

Sjølv om det er måndag i dag føler eg meg ikkje slik ein gjerne føler seg på måndagar. Det kan kanskje ha noko med at eg ikkje var på skule verken torsdag eller fredag, og har på sett og vis hatt juleferie heilt fram til i dag. I morgon slepp me forresten både dans og drama også. Seier ikkje neitakk til slikt.

På skulen i dag pirka me forresten bort i fiskar. Jepp, me skulle skjekke fordøyinga til ein stakkars sei. Det var kjekt, og veldig ekkelt.

Har i grunnen ikkje så mykje meir å seie. Skal snart køye, før det er tre timar skule i morgon. Skal sjølvsagt skjenke meg ein kopp til med kaffi, og ete minst eit hjarte til. Eg fortjenar det. Tittelen er forresten ein song. Så dersom du trudde eg var med barn, eller hadde fått  fast fylgje med ein populær ein, beklagar skuffelsen.

Kva skjedde?

Det er 2012. Heilt sant, sjølv om det er vanskeleg å tru. Sist eg skreiv noko her, var det lenge til både jul og anna. No er alt dette over. Advent, jula, ja til og med nyttår. No er det tilbake til gamle vanar. Ein av dei er sjølvsagt å vere sjuk, haha.

Kvifor eg ikkje har skrive noko her sidan i fjor, har eg inga forklaring på. Inga unnskyldning heller, sjølv om det fristar å skulde på Dagmar. For dei som då ikkje har fått det med seg, er Dagmar årets, ja eller fjorårets, ubudne julegjest. Ho var så frekk at ho kom 1.juledag, stakk av med straumen og velta aller trea på sin veg. Gjerne på vegen, sånn bokstaveleg tala. Men sjølv Dagmar er ikkje ei god nok unnskyldning. Sjølv om ho var travel, tok ho frå oss stramen berre i 70 små timar. Altså tre døgn. Føler meg tøff når eg seier små, sjølv om dei etterkvart var både lange og keisame. Likevel, der er mykje meir enn tre døgn sidan første veka i desember. Så, ingen unnskyldningar. Det er ikkje vits.

Litt Dagmar. Trea ut i kanten har tidlegare vore over vegen. Der er dei heldigvis saga og flytta.

Jula har forresten vore fin, sjølv om den til tider var bekmørk og kald. Merkar det høyrtest ut som den ikkje har vore fin, og at eg var ironisk. Det var eg ikkje. Sjølve julaftan var det nemleg både straum og lys og varme. Dagen bestod sjølvsagt av “Tre nøtter..”, sjølv om det etterkvart er meir dubbing frå sofaen enn frå fjernsynet. Derretter var det den årlege julerunda, som  ikkje lenger er noko runde i grunnen. Meir som eitt stopp. Dei eine stoppet var i alle fall kjekt.

Juletreet oppe, og Siri som trusjar. Evt ordnar pynten.

1. juledag skjedde det. Straumen forsvann under middagen. Det var storm og orkan, sånn på ekte- og me brukte dei neste tre dagane på spel, varming av vatn på vedomnen, og bytte stearinljos. Har også vore på besøk med Ann-Helen fleire gongar, både med og utan straum. Har til og med vore på vareteljing i jula, me! Likevel er det rart at jula no er slutt. Den har liksom ikkje heilt eksistert.

Det skjedde mykje før jul også. Etter siste skuledag drog til dømes eg og Siri inn til bestemor og laga julemenn. Det har eg gjort kvart år sidan eg hadde fri måndagar, og har vorte ein av min favorittradisjon. Hadde vore på Vardefset dagen før, og var ein smule trøytt. Og trass i at eg forsov meg, ikkje åt mat, måtte til tannlegen 20. desember, vart eit halvt sekund for sein på ferja, etter å ha forsøkt å ringt henne, men endt opp i Drammen ein stad, og vart sjuk, var dette ein kjempekoseleg dag!

Dette vart rotete og uorganisert. Det er nemleg ikkje lett å skrive noko sakleg når du skal dekke over eit så stort tidsrom. Men igjen, eg har berre meg sjølv å takke. Eg har i alle fall komt meg ut av den onde sirkelen, og er klar for eit nytt og bra år. Godt nytt år til alle saman, og min favoritt- takk for det gamle!

Forresten, gidd ikkje gå over og rette meg sjølv, så de får berre lese forbi alle feil. Det får nemleg duge at eg i det heile tatt har skrive.

 

Verken 4., 5., eller 6. desember..

Det er 7.desember i dag, og eg  har hatt min første pianotentamen. Grudde meg frykteleg og brutalt, men det gjekk eigentleg ganske bra. Kunne ikkje gjort noko betre, slik som det er no. Så vert i grunnen nøgd, uansett kva resultatet vert.Elles har eg vore med tannlege i dag. Resten av dagen høyrde eg på dei i klassa som hadde open tentamen, var på kafè og åt verdas beste brownies, og drog til slutt på koseleg besøk til Therese.

Henne har eg knapt sett sidan me byrja på vidargåande, og det kan lett verte ganske energifulle når me er saman. Det endte då opp med at me høyrde på gammal musikk, og song til. For full hals. Sjølvsagt ringte mobilen min til enkelte, medan me song våre vakre tonar, og eg har fakisk skjeldan vore så flau. Har ikkje komt heilt over det enno, for å vere heilt ærleg..

No er klokka 11, og skulle vore i seng og i søvn for ein time sidan. Så no er det natt.  Ja, grunnen til mi lekre overskift er rett og slett fordi eg hadde ein god plan om å skrive noko kvar dag fram til jul. Det gjekk i tre dagar. Skal vere nøgd med dette, i grunnen. God natt.

3. Desember

Dagens nyhende, eg vil ha meg småsøsken. Gjerne i alderen 8- 12år,uansett kjønn. Har vore på besøk med ein kompis, med verdas kjekkaste syskjen. Er megamissunneleg. Så det er det nye i dag. Ser at det kanskje mogleges kan vere litt vanskeleg å få eitt søsken på 8 år no. Sånn heilt utan vidare. Men eg ynskjer meg eit til jul. Utanom det har eg ikkje så mykje å sei, eigentleg.

Sidan eg har vore vekk sidan i går, laga pappa seg pappamiddag kun til seg sjølv, og svarte med  “Nei, kom du heim så tidleg!?” , då eg kom inn døra. Greit å vite at eg ikkje er sakna i alle fall. Poenget er forresten at eg må lage meg noko å ete sjølv. Noko eg ikkje er veldig god til i grunnen. Men det for berre vere. Vert nok pasta eller ostesmørbrød skal du sjå.

Kom plutssleg på at eg småsøskenet til denne gjengen, og satsar på at eg har vore like kul som dei eg var på rånings med i dag! Kjære syskjen, de er heldige. Biletet derimot var kanskje ikkje slett så heldigt.  Ann-Helen har forresten klipt seg dritkult. Sånn at du veit det liksom.

2. Desember

Det er fredag og det er helg. Eg er ferdig med min andre tentamen, som då var engelsk, og kunne ikkje vore meir letta. Berre to att no, så er det jul! Likar at me har fem-timarsprøver, og er ferdig ti over eitt forresten. Slik at dalsfjordingar som ikkje klarer å gå før tida, må vente i to timar på ferja. Sendte meldingar utan stopp, og fekk ikkje eit einaste svar. (Utanom frå deg då, Ann-Helen. Men du telst ikkje.)

Gårsdagen gjekk i alt for mykje sløving. Prøvde å forberede meg til tentamenen, utan å lykkast i det heile tatt, så drog heller til Ann-Helen, der me såg Love actually, åt årets første mandarinar, årets første julebrus og peparkaker! Det var skikkeleg koseleg. Vart ikkje heilt ferdig med filmen, så må heldigvis tilbake ein dag og sjå resten.

Har heilt klart brukt opp all fantasi og alle ord på engelsken, så tek kveld trur eg. Og då meiner eg sjølvsagt at eg skal sjå Home and away, og andre kvalitetsprogram. Prækast.

Årest første snø kom forresten i natt, og sjølv om Nilsgarden er den einaste staden i Volda kommune utan snø for augeblikket, er det koseleg. Håpar anten den legg seg skikkeleg, eller forsvinn. No er det nemleg mest slaps og vått. Men kjekt er det likevel. I fjor hadde det tross alt vore snø i fleire månader alt!

1. Desember

Morings! Det er torsdag, klokka er 12.29 og eg sit heime. Jepp. Kroppen min valgte nemleg å sku av alle alarmar, utan at hjerna mi var med på det. Eg vakna fem over ti, av storm og okran på rommet mitt,  og hadde då komt meg på skule til lunsj og to fritimar dersom eg kava meg avgarde, så eg sov vidare eg. Stod opp klokka halv 12, og åt ein long, god frukost, medan pappa parterte ein hjort to meter frå maten min. Lekkert.

No skal eg eigentleg førebu meg til engelsktentamen min, og forstår ingenting. Har aldri hatt engelsktentamen på vidargåande før! Korleis skal eg vite kva eg skal gjere? Har sjølvsagt fått eit ark, men det er på engelsk. Så det hjelp ikkje stort. Skal straks ta meg saman, og med hjelp av google translate, skal me nok få orden på det også.

Men over til det aller viktigaste, det er 1. desember i dag! Ææ! Det er heilt sjukt kor fort tida har gått, og eg gler meg som ein baby til å henge opp dagens første twist. Ja, for me har aldri hatt den vanlege pakke-kalendaren, eller sjokoladekaledar. Me har hengt på ein twist kvar dag, og så et me dei i jula. (Skal innrømme at det på mystisk vis forsvinn ganske mange twistar underveis også, men. Anar ikkje kvar dei tek vegen..)

Men no må eg faktisk vere flink student, att. Slik at eg ikkje stryk i engelsk også. God desember!