Urein!

Har du sett Wall-E? Ein av animasjonens finaste filmar, forresten. Og om du då har sett denne, veit du korleis menneska i den filmen er. Eg føler meg som eit slikt menneske for tida. Med gelèføter, og ingen krefter i kroppen. Det kan moglegens vere på grunn av spyssjuka eg så fint har fått den siste veka. Har  site i ein stol, sidan måndag- utan å ete noko som helst utanom tilsaman sju kavringar og ein pose potetgull.

Men sidan eg bloggar like ofte som eg er sjuk, nei. Sidan eg bloggar like ofte som, haha, veit ikkje om noko som skjer så skjeldan, så eg må nok berre oversjå den setninga, og fortsette. Altså, eg har ikkje berre vore sjuk sidan sist. Har faktisk vore både på Moa saman med Hilde og Mari, og på Løvenes konge i 3D.

(Ser vekk frå at biletet var meir skummelt enn koseleg, eg. Det burde du også gjere.)

Etter kinoen, var det sjølvsagt over ein og ein halv time til ferja gjekk, så me drog på Tredet og drakk kakao. Ja, var Ann-Helen, Mari og eg som var på kino. Gløymer at slikt kanskje er vesentleg. Det var i alle fall koseleg. Folk med godt kollektivtransporttilbud går glipp av mykje.

Eg har også vore på “Peparkakehusetknusefest” med Mari. Som eigenleg berre var å knuse peparkakehuset, og ete så mykje ein orka. Skal innrømme at det endte ganske fort på å ete mest mogleg nonstop, og minst mogleg peparkake. Godt var det i alle fall! Me skulle sjå fransk film også, sidan Mari er forelska i Frankrike, og alt som fylgjer dette. Var faktisk eg som gav henne filmen, og eg hadde oppriktig lyst å sjå den altså. Heitte “Anonyme romantikere” om du skulle vere interessert. Problemet var berre at eg hadde brukt dagen på Moa, noko eg aldri gjer. Det er kanskje ein person i kongeriket Noreg som er på Moa skjeldnare enn meg, og det er min far. Så eg sovna. Det gjorde Hilde også, berre så det er sagt, sjølv om ho er på Moa like ofte som eg var til tannlegen Tor, den vesle perioda eg hadde tannregulering. Men me kan i alle fall glede oss til å sjå filmen ein annan gong. Hihi.

Dette vart rotete som vanleg. Er det som skjer når eg aldri bloggar. Så ein gong skal eg verte flink, og ikkje kjedeleg. No skal eg ete mat. Kavring, spekeskinke og cola. Det eg har ete til frukost, lunsj, middag, snack og kvelds sidan måndag. Kos deg.

Overskrifta er forresten pappa sin nye favorittvits. Kvar gong eg kjem inn i romet, ropar han “Urein!” Det var visst nok det dei spedalske måtte seie kvar gong andre menneske nærma seg. Så seier han at eg må seie det.  Artig. Haha.